Γιατί ένα 3 ετών νήπιο δεν ακούει ούτε στην παρατήρηση;


Μήπως το έχεις αντιμετωπίσει και εσύ αυτό από το παιδί σου; Μήπως του μιλάς και εκείνη την ώρα γυρνάει επιδεικτικά το κεφάλι από την άλλη μεριά και φεύγει, με σκοπό να σου δείξει πως σε αγνοεί;

Το αντιμετώπισα πρόσφατα..αρκετές φορές. Βλέπεις μας πέσανε όλα λίγο μαζεμένα, ξεκινήσαμε το σχολείο, ήρθε νέο μέλος στην οικογένεια και όλα αυτά προκάλεσαν σύγχυση στην κόρη μου, η οποία με την παραμικρή παρατήρηση και θέλοντας να τραβήξει την προσοχή μου -που την είχε, αλλά φοβόταν μην την χάσει- έκανε συνεχώς αταξίες, Μόλις της έκανα παρατήρηση, γύριζε το κεφάλι για να μην με κοιτάξει και έφευγε. Όσες φορές και να της έλεγα "σε παρακαλώ κοίταξε με", ήταν ανώφελες. Το αποτέλεσμα ήταν φυσικά να είμαι συνεχώς απογοητευμένη από τον εαυτό μου και στο τέλος της ημέρας να έχω μια απορία "τι θα κάνω" και "πως θα το αντιμετωπίσω".

Ευτυχώς όμως βρήκα τον τρόπο να το αλλάξω. Αυτό βελτίωσε κατά πολύ την καθημερινότητά μας, αφού μόλις κάνει κάποια αταξία, δέχεται την παρατήρηση και δεν χρειάζεται να συγχυζόμαστε και να φωνάζουμε.

Σε αυτό το άρθρο μου λοιπόν, θα σου πω τι έκανα και σταμάτησε αυτή την συμπεριφορά, για να το κάνεις και εσύ. Δεν είναι δύσκολο, απλά θέλει να έχεις κατανόηση και πάρα πολύ υπομονή. Δεν θα γίνει σε μια μέρα, αλλά μπορεί να πάρει και μια εβδομάδα εξάσκησης για να το εμπεδώσει ως δεδομένο.

Διάβασε εδώ, πως μπορείς να βοηθήσεις το παιδί σου να ελέγξει τα -εκτός ελέγχου- συναισθήματα του!

Η νηπιακή ηλικία, είναι αυτή στην οποία το παιδί συνεχώς θέλει να δοκιμάζει τα όριά μας. Θέλει να δει μέχρι που το παίρνει και τι το παίρνει να κάνει. Με τις φωνές και τα μαλώματα, η κατάσταση δεν αντιμετωπίζεται, αντίθετα παραμένει έτσι και χειροτερεύει. Αν ειδικά το παιδί είναι αρκετά δραστήριο και υπερκινητικό, τότε η κατάσταση αυτή δυσκολεύει και η δοκιμή των ορίων είναι ποιο ακραία. Πως το αντιμετωπίζεις όμως αυτό;

Με την συζήτηση.

Όσο νευριασμένη και αν είσαι -και το καταλαβαίνω απόλυτα- με την συμπεριφορά του, πρέπει να βρεις την ψυχραιμία και να πεις "έλα να μιλήσουμε". Οπωσδήποτε πρέπει να κατέβεις στο ύψος του παιδιού και να μην του μιλάς από μεγαλύτερο ή μικρότερο ύψος. Τώρα έρχεται η επόμενη ερώτηση: Αν το παιδί δεν κάθεται να συζητήσει και γυρνάει το κεφάλι από την άλλη μεριά ή αρνείται να σε κοιτάξει;


Ναι, δεν είσαι η μόνη. Απλά το παιδί προσπαθεί να σε δοκιμάσει. Να δει μέχρι που μπορεί να φτάσει η ελευθερία του και μέχρι που μπορεί να σε κουμαντάρει. Τώρα λοιπόν, πρέπει να του δείξεις ότι εσύ είσαι η μητέρα του και ότι εσύ κάνεις κουμάντο. Πως θα το δείξεις; Κρατώντας τα όρια. Δηλαδή, θα πρέπει είτε το θέλει είτε όχι, να σε κοιτάξει στα μάτια, να σε ακούσει, να πει την γνώμη του και να τα βρείτε. Αυτή είναι η σωστή κατάληξη της κουβέντας. Αν αρνείται σε κάτι από αυτά, θα πρέπει να του δείξεις πως πρέπει να το κάνει. Αν του λες να καθίσει να μιλήσετε και εκείνο φεύγει, θα το πιάσεις και θα το βάλεις να καθίσει μόνη σου. Αν φύγει, θα το ξαναβάλεις, και ξανά και ξανά.. Για να ξεκαθαρίσουμε όμως κάτι. Όταν λέω θα το βάλεις εσύ να καθίσει, εννοώ πως θα το πιάσεις από τις μασχάλες να το σηκώσεις, θα το τοποθετήσεις εκεί που του έχεις υποδείξει και θα το αφήσεις! Δεν θα το κρατήσεις επίμονα και συνεχόμενα εκεί με το ζόρι, είναι τελείως λάθος και του δίνεις ένα πολύ άσχημο παράδειγμα που δεν θα ήθελες να το κάνει ποτέ σε κανέναν. Το αφήνεις λοιπόν και αν σηκωθεί το ξαναβάζεις πίσω.

Αυτό μπορεί να γίνεται και για 10 λεπτά ή και για ολόκληρη μισή ώρα. Ανάλογα το πόσο ισχυρό χαρακτήρα έχει το παιδί. Κάποια στιγμή θα βαρεθεί να σηκώνεται και θα μείνει στην θέση του. Αμέσως πρέπει να το επιβραβεύσεις και να του πεις ότι "μπράβο, αφού η μαμά το ξέρει πως μπορείς να είσαι σωστή/σωστός", για να συνειδητοποιήσει πως όντως αυτό που έκανε -το ότι έκατσε να μιλήσετε- είναι σωστό και πρέπει να το ξανά κάνει.

Πλέον σε αυτό το σημείο, μπορείς να ξεκινήσεις να του μιλάς για αυτό που έκανε και να του εξηγείς τους λόγους που δεν ήταν σωστό όπως και το τι συνέπειες είχε.

Διάβασε εδώ συμβουλές για να σε ακούει το 2 ετών παιδί σου!

Σημασία όμως έχει, ότι τα κατάφερες, προσωρινά!!! Προσοχή, το ότι έκατσε τώρα, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως θα γίνεται κάθε φορά που του κάνεις παρατήρηση. Κατά πάσα πιθανότητα, την επόμενη φορά θα κάνει το ίδιο, όπως και την μεθεπόμενη και θα πρέπει να ακολουθήσεις την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά, μέχρι να κλειδώσει στο μυαλουδάκι του αυτή η κατάσταση, να την αποδεχτεί ως μοναδική λύση και να ξεκινήσει να την εφαρμόζει. Για αυτό μανούλα, επιστράτευσε όλη την υπομονή και την επιμονή σου.

https://mailchi.mp/0a6a24cad5b0/start-now

Ποιο είναι το σημαντικότερο;

Αυτό που πραγματικά είναι το ποιο σημαντικό και στην ουσία όλη η πηγή, είναι το "γιατί". Γιατί το κάνει αυτό; Τι του συμβαίνει;

Η ποιο πιθανή απάντηση είναι πως βρίσκεται σε κάποιο μεταβατικό στάδιο που το έχει επηρεάσει αρκετά και μέσα από αυτήν την συμπεριφορά "ξεσπάει". Για παράδειγμα ίσως να μετακομίσατε πρόσφατα, να απέκτησε αδερφάκι, να ξεκίνησε το σχολείο, να έφυγε από την γειτονιά ή από το σχολείο κάποιος φίλος/φίλη του, να άλλαξε το ίδιο σχολείο κλπ.

Όλο αυτό είναι κάτι που του προκαλεί σύγχυση και θέλει να ξεσπάσει. Δεν έχει άλλον τρόπο, εκτός από το να το δείξει από την συμπεριφορά του. Το μόνο που ζητάει στην ουσία είναι η προσοχή και η κατανόησή σου. Θέλει να σε βάλει να καθίσεις μαζί του και να μιλήσετε. Όσο περίεργο και να σου φαίνεται -γιατί θεωρητικά κάνει το αντίθετο με την συμπεριφορά του-, το μόνο που θέλει είναι να του κάνεις πραγματικά αυτήν την παρατήρηση, και στην συνέχεια να ασχοληθείς μαζί του προσπαθώντας να το κάνεις να καθίσει και να σε κοιτάξει για να μιλήσετε.


Διάβασε εδώ, γιατί δεν σε ακούει το παιδί σου και τι μπορείς να κάνεις;

Για αυτό δείξε κατανόηση. Μην του βάλεις τις φωνές για παράδειγμα "κοίταξέ με που σου μιλάω", "είμαι η μαμά σου και θα με κοιτάς όταν σου μιλάω", γιατί θα έχεις αντίθετα αποτελέσματα. Θα νιώθει συγχυσμένο από αυτό που του συμβαίνει, συν απογοητευμένο από την δική σου απαξίωση στο πρόβλημά του.

Συμπερασματικά, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να αναρωτηθείς τι συμβαίνει και έχει αυτήν την συμπεριφορά. Κανένα παιδί δεν είναι κακό και απλά συμπεριφέρεται άσχημα. Όλα τα παιδιά είναι καλά, και ο τρόπος συμπεριφοράς τους εξαρτάται από εμάς. Όσο ποιο γρήγορα αναγνωρίσουμε κάποιο λάθος τρόπο ή χειρισμό που κάναμε, τόσο ποιο ανώδυνη και ευχάριστη θα είναι η αλλαγή, τόσο για εμάς όσο και για το ίδιο.

Αν διάβασες το άρθρο μου και θέλεις να μου πεις την γνώμη σου, την συμβουλή σου ή την δική σου εμπειρία, μπορείς να μου αφήσεις ένα σχόλιο. Θα χαρώ πολύ να το διαβάσω!

0 Θα χαρώ πολύ να μου αφήσεις ένα σχόλιο ↷