Πως κόψαμε την πάνα μας και πότε;

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

Δεν υπάρχουν σχόλια

Σήμερα, θα σας εξομολογηθώ την ιστορία μας επάνω σε ένα, θα έλεγα "φλέγον" ζήτημα, που απασχολεί τις περισσότερες μανούλες. Όσο η Καλλιόπη μεγάλωνε και άρχισα να μπαίνω σε μαμαδοκύκλους των παιδότοπων και των παιδικών χαρών, επικρατούσε μια ερώτηση: "Καθαρίσατε; Και εμείς προσπαθούμε".

Υπάρχει μια "τάση", ή αλλιώς έναν ανταγωνισμός ανάμεσα στις μαμάδες, για το ποιο παιδί θα κάτσει στο γιογιό του ποιο γρήγορα. Ξεκινάει απο τις ποιο παλιές, που θα σου πουν οτι το παιδί τους έκανε μόνο του τουαλέτα 1,5 χρονών, και το δικό σου που είναι 2-2,5 άργησε.

Εγώ απο την άλλη, πάντα πίστευα κάτι άλλο. Πίστευα πως δεν υπάρχει κατάλληλη ηλικία. Πως αν πιέσω την μικρή να αφήσει την πάνα και να πάει με το ζόρι στην τουαλέτα, θα νιώσει άσχημα. Πως αν έχει πάρα πολλά ατυχήματα (λόγω του οτι δεν είναι έτοιμη) θα πάρει απο φόβο το γιογιό και δεν θα καθίσει ξανά εύκολα, και πως γενικά δεν χρειάζεται να αποδείξω κάτι σε κάποιον άλλον, παρά μόνο να κοιτάξω το δικό της καλό. Να την αφήσω "ελεύθερη" να επιλέξει εκείνη πότε πρέπει να το κάνει. Όσο απλό και αν φαίνεται σε εμάς, αυτό θα είναι ένα μεγάλο άλμα προς την αυτονομία τους.

Η μικρή όντας γεννημένη τον Μάρτιο, και αποφασισμένη πως θα το κάνω τους καλοκαιρινούς μήνες -για ευνόητους λόγους- έφτασε στην ηλικία των 2 ετών και κάτι ψιλά, για να κάνει την πρώτη της προσπάθεια. Απλά δεν ήθελε. Προσπάθησε όλη μέρα και δεν είχε ούτε μια επιτυχία. Εννοείτε πως δεν της είπαμε κάτι, αλλά αμέσως καταλάβαμε πως δεν ήταν η ώρα της. Ήθελε να περιμένουμε και άλλο, και όπως ανέφερα και παραπάνω, δεν είχα να αποδείξω κάτι σε κάποιον. Πριν γίνουν τα πράγματα χειρότερα, και αφού ήδη φαινόταν στο πρόοσωπό της η απογοήτευση και η αμηχανία, εξαφανίσαμε το γιογιό και της επιστρέψαμε τις πάνες της. Η ανακούφιση που είχε το βλέμμα της δεν περιγράφεται, και με έκανε να καταλάβω αμέσως πως έκανα το σωστό.

Έτσι πέρασε ένας χρόνος χωρίς να αναφέρω κάτι, και αφού πλέον είχαμε κλείσει τα 3, μπορούσα να της μιλήσω, να το συζητήσουμε και να το αποφασίσουμε μαζί.

Επειδή σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά θέλουν λίγο να το παίζουν "μεγάλα", το εκμεταλλεύτηκα και της παρουσίασα την τουαλέτα ως κάτι που κάνουν μόνο τα μεγάλα παιδιά! Για κάποιες μέρες και πριν κάνω οποιαδήποτε άλλη κίνηση, απλά συζητούσαμε και με την πρώτη ευκαιρία της θύμιζα πως θα πρέπει να αποχωριστεί τις πάνες της.

Βρακάκια είχαμε απο πέρσι, αλλά αφού τα φρεσκάραμε και ανανεώσαμε την γκαρνταρόμπα μας με λίγες ακόμα νεράιδες και γατούλες, ήρθε η μεγάλη στιγμή να τα δοκιμάσουμε.

Ξημέρωσε η πρώτη ημέρα. Πριν ακόμα σηκωθεί, εγώ είχα πάει στην τουαλέτα και είχα αφήσει τον "θρόνο" της. Μόλις λοιπόν ξύπνησε, της έδειξα τα βρακάκια που είχαμε ετοιμάσει την προηγούμενη. Διάλεξε με μεγάλο ενθουσιασμό αυτό που ήθελε και το φόρεσε. Μόλις ντύθηκε, της έκανα την πρώτη υπενθύμιση για τουαλέτα.

Από την πρώτη ημέρα της εκμάθησης, πρέπει τουλάχιστον ανά μισή ώρα, να υπενθυμίζουμε στο παιδί να πηγαίνει στην τουαλέτα. Με την πάροδο των ημερών, το διάστημα αυτό μεγαλώνει, ώσπου το παιδί θα ζητάει μόνο του.

Ο ενθουσιασμός της που έκατσε στο γιογιό σαν μεγάλο παιδί, ήταν τόσο μεγάλος που στην ούρηση δεν είχαμε κανένα απολύτως ατύχημα, όλη την ημέρα. Ούτε την επόμενη, και γενικά ποτέ. Εννοείτε πως για τουλάχιστον μια εβδομάδα της το υπενθύμιζα εγώ -αν και τις τελευταίες μέρες το έλεγε και μόνη της-, αλλά  μετά ανέλαβε αποκλειστικά μόνη της την "ευθύνη".

Στην ούρηση όλα καλά, αλλά μπορώ να πω σχεδόν το ίδιο και για την αφόδευση. Είχαμε μονάχα δυο ατυχήματα, και αυτό γιατί δεν μπορούσε να προσδιορίσει το πόσο χρόνο θέλει απο το να το ζητήσει, μέχρι να τα κάνει, και δεν ήξερε πως να το συγκρατήσει. Το αποτέλεσμα ήταν να της φεύγουν στον δρόμο!! Κράτησε όμως μόνο μια μέρα, και ήδη απο την επόμενη, δεν είχαμε κανένα άλλο ευτράπελο.

Τι έγινε όμως με την βραδινή πάνα;
Ήμουν διστακτική και σκέφτηκα πως ήδη τα είχε πάει περίφημα, δεν ήθελα να την πιέσω. Είχα όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου, πως σε 1-2 μήνες θα γεννούσα την μπέμπα, και δεν ήθελα να συμπέσουν αυτά τα δύο.

Όταν θέλουμε να ξεκινήσουμε εκμάθηση, δεν πρέπει να υπάρχει κανένας άλλος στρεσογόνος παράγοντας που να επηρεάζει το παιδί, όπως μετακόμιση, αλλαγή σχολείου/σπιτιού, ερχομός νέου μέλους, κλπ

Αφού πέρασαν 2 εβδομάδες που αφαιρέσαμε την πάνα μας κατά την διάρκεια της ημέρας, και αφού παρατηρούσα οτι και την βραδινή της πάνα την άφηνε εντελώς στεγνή, αποφασίσαμε να την κόψουμε και αυτή. Μάλιστα καμιά φορά ξυπνούσε και το βράδυ για να ζητήσει τουαλέτα.

Αφού άπλωσα κάτω απο το σεντόνι ένα παιδικό επίστρωμα (μπορείτε να τα βρείτε απο εδώ), ήρθε και η στιγμή να κοιμηθεί ποιο άνετα. Δεν είχαμε κανένα ατύχημα.

Προσωπικά πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό να "ακούμε" το παιδί μας και όχι τους υπόλοιπους γύρω μας. Δεν χρειάζεται να το πιέσουμε να κάνει κάτι που δεν είναι έτοιμο, απλά για να μην αποκλίνει απο το ποσοστό. Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Άλλο θα μάθει να ελέγχει τους σφιγκτήρες τους στα 2 έτη, άλλο στα 3 και άλλο έχει ατυχήματα μέχρι τα 4-5. Πρέπει να τους δίνουμε χρόνο και χώρο να αναπνεύσουν και να νιώσουν έτοιμα, και όχι να τους λέμε για τον εγγονό της διπλανής και τον ανιψιό της απέναντι, καθώς αυτό θα φέρει μόνο αρνητικά αποτελέσματα.
Εν τέλη λοιπόν, κόψαμε την πάνα 3 ετών, πολύ εύκολα αφού ήταν έτοιμη, και χωρίς πολλά ατυχήματα.

Πολύ σύντομα, θα σας γράψω και ένα συμβουλευτικό άρθρο, με συμβουλές και χρήσιμα tips για το πως προετοιμαστήκαμε, τι βιβλία διαβάσαμε και το ποιο σημαντικό, θα σας επονομάσω τα σημάδια που πρέπει να διακρίνεται στο παιδί, για να ξεκινήσετε την δική σας εκμάθηση.

Μέχρι τότε σας χαιρετώ!! 
Read More

Πως είναι τελικά η ζωή με δυο παιδιά;

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2019

Δεν υπάρχουν σχόλια

Το να έχεις παιδιά, είναι μεγάλη ευλογία. Το να έχεις παραπάνω απο ένα παιδί, δεν είναι πολλές φορές και η ποιο εύκολη υπόθεση.. ή μήπως θα μπορούσαμε να είναι;

Όταν ήμουν έγκυος στην πρώτη μου κόρη, κανένας, μα κανένας δεν μου είχε μιλήσει με ειλικρίνεια μπορώ να πω. Το μόνο που άκουγα ήταν για το πόσο μαγική είναι η μητρότητα, πόσο ωραία μυρωδιά έχουν τα νεογέννητα και πόσο ευλογημένη είμαι που θα γίνω μητέρα.

Λοιπόν, συμφωνώ σε όλα, αλλά και πάλι πιστεύω πως θα ήταν καλύτερα αν ήμουν παραπάνω προετοιμασμένη. Μη ξεχνάμε πως η μητρότητα δεν ξεκινάει απο την ημέρα που θα πάρουμε το νεογέννητο στα χέρια μας, αλλά απο την στιγμή που ξεκινάει η εγκυμοσύνη!

Την δεύτερη φορά όμως, ήμουν απόλυτα προετοιμασμένη, και μπορώ να πω πως το ευχαριστήθηκα λίγο περισσότερο. Ήξερα απο την αρχή, πως θα είναι η ανάρρωση απο τον τοκετό μου, οτι πιθανόν θα αντιμετωπίσω προβλήματα στον θηλασμό, και πολλά ακόμα. Ευτυχώς, δεν είχα επιστρέψει σε κανονικό ύπνο χωρίς βραδινό ξύπνημα, οπότε όταν γεννήθηκε η μικρή δεν μου κακοφάνηκε. Ίσα ίσα, που λες και η μεγάλη κατάλαβε, και λίγους μήνες πριν γεννήσω, ξεκίνησε να κοιμάται συνεχόμενα.

Πολλές φορές, ακούω μαμάδες να θεωρούν την καθημερινότητά τους ως "τρέλα" με δυο ή περισσότερα παιδιά. Για τα περισσότερα δεν θα μιλήσω καθώς δεν γνωρίζω, αλλά σίγουρα έχω μια πείρα στα δυο, και για εμένα για κάποιο λόγο είναι ποιο εύκολα.

Ναι ναι, καλά διαβάσατε.. είναι ποιο εύκολα με δυο παιδιά.

Αν θεωρήσουμε δεδομένο, πως έχω συνηθίσει να ξυπνάω ανά 2 ώρες, και πως πλέον δεν αντιμετωπίζω κανένα απολύτως πρόβλημα στον θηλασμό, η καθημερινότητά μου με ένα νήπιο και ένα μωρό, είναι ποιο εύκολη όταν είναι μαζί.

Αυτό είναι κάτι που το κατάλαβα απο όταν η Καλλιόπη ξεκίνησε το νηπιαγωγείο. Όταν λείπει, η μικρή είναι ανήσυχη και σκανταλιάρα, ενώ όταν είναι εδώ, δημιουργούν ένα αχτύπητο δίδυμο και παίζουν με τις ώρες. Σίγουρα αρπάζονται καμιά φορά -αδέρφια είναι, αλίμονο-, αλλά όχι σε άσχημο σημείο. Η Καλλιόπη είναι προστατευτική μαζί της και την χειρίζεται όμορφα -ακόμα και όταν "γυρνάω το κεφάλι μου".

Για αυτό λοιπόν θα πρέπει να ξεκινήσουμε δημιουργώντας μια καλή σχέση ανάμεσα στα αδέρφια.
Πολλές φορές φαίνεται δύσκολο, καθώς τα περισσότερα παιδιά αντιδρούν στο νέο μέλος πριν ακόμα αυτό επιστρέψει στο σπίτι απο το μαιευτήριο. Αυτό όμως συμβαίνει γιατί δεν γίνεται πάντα η κατάλληλη προετοιμασία.

Αφού έχουμε εξασφαλίσει όσο γίνεται μια καλή αδερφική σχέση, πρέπει τώρα να κατανοήσουμε και την δική μας θέση. Πρέπει να έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας τις ορμόνες.
Όχι, οι ορμόνες δεν εξαφανίζονται μετά την γέννα. Αντίθετα, μένουν για άλλους εννέα μήνες, μπορεί και περισσότερο. Αυτό σημαίνει νευρικότητα και ευαισθησία. Ένα πράγμα σαν πολλαπλές προσωπικότητες. Άρα, όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να νιώθει "κάπως" εκείνες τις μέρες, είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως οφείλεται στις ορμόνες, και όχι στα "άτακτα" παιδιά μας.

Μια ακόμα κατάσταση που επηρέασε εμένα όταν γέννησα την μικρή μου, ήταν οι ενοχές, μη τυχόν και νοιώσει η Καλλιόπη μου παραμελημένη. Όσο και να προσπαθείς, όσο και να το θέλεις, οι πρώτες μέρες με το νεογέννητο απαιτούν αφοσίωση. Να το ταΐσεις να το κουνήσεις, να το κοιμήσεις, και μόλις το καταφέρεις, μετά απο ένα μισάωρο φτου και απο την αρχή. Όταν είναι το πρώτο σου δεν σε πειράζει γιατί δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις. Όταν όμως είναι το δεύτερο, έχεις ακόμα ένα ζευγάρι ματάκια που σε κοιτάνε να φροντίζεις ένα άλλο μωρό. Όσο και να το αγαπάει και να έχει πάρει με θετικότητα τον ερχομό του, πάντα θα είναι "το άλλο μωρό".

Εκείνες τις ημέρες, το είχα συζητήσει με μια φίλη μου παιδοψυχολόγο, και μου είπε το εξής: "Δεν υπάρχει ποιο φυσιολογική κατάσταση απο το να νιώσει ζήλια. Τα παιδιά που "δεν ζηλεύουν", απλά δεν το δείχνουν. Πάντα ζηλεύουν". Με ώθησε στο να προσπαθήσω να εξωτερικεύσω την οποιαδήποτε ζήλια μπορεί να ένοιωθε η Καλλιόπη μου. Η αλήθεια είναι πως δεν την έδειχνε έντονα, παρά μόνο λίγες φορές, όταν ήθελε να της δώσω για παράδειγμα ένα παιχνίδι απο κάπου ψηλά, και επειδή θήλαζα το μωρό δεν μπορούσα.. εκεί ναι έδειχνε λίγη ζήλια.

Αυτό που έκανα, ήταν να μην ασχολούμαι όσο γίνεται με την μικρή. Μαμ και νάνι που λέμε. Θυμάμαι πως είχε φτάσει σε σημείο να την πάρει η ίδια της αγκαλιά. Εκεί ήταν που άρχισε να μαλακώνει. Εννοείτε πως με την πρώτη ευκαιρία άρπαζα την μικρή και την τρέλαινα στα φιλιά, αλλά μπροστά στην Καλλιόπη έπαιζα τον ρόλο της "σκληρής" μαμάς. Και κάπως έτσι, έγιναν δυο καλές φίλες, που έφτιαξαν μια πετυχημένη συμμορία σκανταλιάς. Και εγώ πλέον καμαρώνω για αυτό.

Που καταλήγω λοιπόν; Η ζωή ως μαμάδες, μπορεί να είναι εύκολη ή δύσκολη, όσα παιδιά και να έχουμε. Εμείς καθορίζουμε το πως θα τη ζήσουμε. Αν φροντίσουμε να χτίσουμε μια καλή σχέση ανάμεσα στα αδέρφια, συνειδητοποιήσουμε πως τις πρώτες μέρες θα έχουμε τα "ορμονικά" μας, και κατανοήσουμε πως το να ζηλέψει το μεγαλύτερο παιδί είναι απολύτως φυσιολογικό, θα είναι η βάση για να κάνουμε τα πάντα όσο γίνεται καλύτερα.

Read More

Μαθήματα ανώδυνου τοκετού: Τελικά βοηθούν;

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2019

1 σχόλιο
Η εγκυμοσύνη, είναι η ποιο σημαντική στιγμή στην ζωή μιας γυναίκας. Όταν παίρνουμε την απόφαση να γίνουμε γονείς, ή ακόμα και αν το μωράκι μας έρθει ξαφνικά χωρίς να το έχουμε προγραμματίσει, ξεκινάμε τις πρώτες μας σκέψεις πάνω σε αυτό. Πως θα είναι όλη η εγκυμοσύνη; Τι πρέπει να προσέχουμε; Πως θα γεννήσουμε; Που θα γεννήσουμε; Με γιατρό ή μαία; Σε νοσοκομείο ή στο σπίτι; Μετά τον τοκετό πως θα φροντίσουμε το μωρό μας; ... και πολλές τέτοιες σκέψεις.

Την λύση, έρχονται να δώσουν τα λεγόμενα "μαθήματα ανώδυνου τοκετού". Στο σημερινό άρθρο, θα μιλήσουμε για αυτήν την δραστηριότητα, που μπορείτε να παρακολουθήσετε κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και θα σας βοηθήσει να έχετε έναν ποιο ανώδυνο τοκετό.

Τοκετός με επισκληρίδιο ή όχι;

Πρόκειται για μαθήματα, που διοργανώνονται κυρίως απο μαίες. Αφορούν την φροντίδα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, τον τοκετό, τον θηλασμό και την περιποίηση και γενικότερη φροντίδα του νεογνού. Η έγκυος, μπορεί να μάθει καινούργια πράγματα για το σώμα της, όπως ποιες είναι οι σωστές αναπνοές για να "μειωθεί" η αίσθηση το πόνου κατά την διάρκεια του τοκετού. Θα έχει την ευκαιρία να κάνει την απαραίτητη για εκείνη γυμναστική, καθώς και να προετοιμάσει κατάλληλα το σώμα της για την διαδικασία του τοκετού, μέσα απο ειδικές ασκήσεις. Θα μάθει πως να φροντίζει το μωρό της, και θα αφοπλιστεί με χρήσιμες πληροφορίες για τον θηλασμό.

Ποιο συγκεκριμένα, στα μαθήματα ανώδυνου τοκετού:
✔ Μαθαίνετε να ακολουθείτε έναν ποιο υγιεινό τρόπο ζωής
✔ Γίνονται ασκήσεις ειδικά προσαρμοσμένες στις ανάγκες της εγκύου
✔ Έχετε την ευκαιρία να μάθετε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στο σώμα σας, αυτούς τους εννέα μήνες
✔ Μαθαίνετε τους τρόπους ανακούφισης που διαθέτει η ιατρική επιστήμη
✔ Εξασκείστε σε φυσικές τεχνικές χαλάρωσης (όπως οι σωστές αναπνοές)
✔ Παίρνετε τις βασικές και χρησιμότερες γνώσεις για την σωστή περιποίηση του μωρού σας (αλλαγή πάνας, μπάνιο, ύπνος, κλπ)
✔ Ενημερώνεστε για όλα τα πλεονεκτήματα του μητρικού θηλασμού, παίρνετε πολύ σημαντικές πληροφορίες που θα σας βοηθήσουν, και εξασκείστε στο πρακτικό κομμάτι του (συνήθως με κούκλες)
✔ Μαθαίνετε να αναγνωρίζετε και να δέχεστε τα συναισθήματα που θα αντιμετωπίσετε μετά τον τοκετό
✔ Παίρνετε συμβουλές για την δική σας φροντίδα (σωματική και ψυχική), ως λεχώνα

Συνήθως αυτά τα μαθήματα γίνονται ανά ομάδες γυναικών που βρίσκονται πάνω-κάτω στις ίδιες εβδομάδες κύησης. Αυτό δίνει την ευκαιρία στην κάθε μαμά να γνωριστεί και με άλλες, να μοιραστεί τις ιστορίες της και τις ανησυχίες της.

Βοηθούν πραγματικά;

Θα έλεγα, ναι! Αλήθεια, μπορούν να βοηθήσουν αρκετά μια έγκυο να συμβιβαστεί με τις νέες αλλαγές στο σώμα της, αλλά και με την ιδέα πως σε λίγους μήνες θα φέρει στον κόσμο το μωρό της.

Εμένα προσωπικά με βοήθησαν. Έμαθα να παίρνω τις σωστές αναπνοές, πήρα τις κυριότερες και βασικές γνώσεις επάνω στην περιποίηση των βρεφών, και ένιωσα περισσότερη ασφάλεια και αυτοπεποίθηση για να θηλάσω το μωρό μου.
Μην φανταστείτε πως είναι 1-2 βαρετές ώρες που απλά κάποιος θα μιλάει ασταμάτητα.
Ακόμα θυμάμαι τις προσπάθειές μου να πάρω τις σωστές αναπνοές (και γελάω). Αλλά με αρκετή εξάσκηση τις έμαθα.
Θυμάμαι που κρατούσα μια ψεύτικη κούκλα θεωρώντας πως είναι το μωρό μου, την έβαζα στο στήθος να φάει, την άλλαζα πάνα και την έκανα μπάνιο.

Ένιωσα μεγαλύτερη ασφάλεια. Ήξερα τι να κάνω και πως να το κάνω. 

Εννοείτε πως μόλις η μεγάλη στιγμή έφτασε και εγώ "έπρεπε" να δείξω αυτά που έμαθα, κοκάλωσα! Δεν σκεφτόμουν, απλά έπραττα. Κατά την διάρκεια των οδυνών μου, απλά έπαιρνα τις σωστές αναπνοές, ήξερα τι να ζητήσω και πότε, και μπορώ να πω πως ο χρόνος κύλησε νεράκι. Σαν να μου έβγαιναν όλα αυτόματα!

Ένα ακόμα σημαντικό σημείο που βοήθησαν, ήταν στις πρώτες ημέρες στο σπίτι. Πάνω κάτω ήξερα τι να περιμένω. Έμαθα για τα άλματα ανάπτυξης και τα σημάδια πείνας, και μου ήταν ποιο εύκολο να κατανοήσω το μωρό μου και τις ανάγκες του, και να το ανακουφίσω ανάλογα και έγκαιρα.

Δεν είναι ανάγκη να πληρώσετε για αυτά τα μαθήματα. Σαφώς υπάρχουν και επι πληρωμή, αλλά αρκετά συχνά διοργανώνονται και δωρεάν. Για αρχή θα μπορούσατε να τηλεφωνήσετε στο νοσοκομείο ή την κλινική που σκοπεύετε να γεννήσετε, και να ενημερωθείτε για την διαθεσιμότητα τέτοιων μαθημάτων. Επίσης μπορεί να βρείτε δωρεάν θέσεις στο ΠΕΔΥ της περιοχής σας, ή σε διάφορες άλλες οργανώσεις όπως αυτή (αν βρίσκεστε στην Αττική). Η καλύτερη χρονική στιγμή για να τηλεφωνήσετε και να ρωτήσετε για διαθεσιμότητα, είναι στις 25 εβδομάδες κύησης.

Με τους μπαμπάδες τι κάνουμε;

Εν έτη 2019, θεωρώ δεδομένο πως ταμπού του είδους: "εγώ είμαι άντρας δεν έχω δουλειά σε τέτοια", δεν υφίστανται. Εφόσον στην πλειοψηφία τους οι μπαμπάδες απο μόνοι τους θέλουν να είναι σε όλα ενεργοί, θεωρώ πως αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος να προετοιμαστούν κατάλληλα. Όσο περίεργο και να μας φαίνεται (αφού εμείς θα "τραβήξουμε το λούκι") οι μπαμπάδες μπορούν να έχουν τις ίδιες ή και περισσότερες απορίες απο εμάς, ή ακόμα και να ανησυχούν περισσότερο. Δεν υπάρχει λοιπόν καλύτερος τρόπος να καθησυχαστούν απο το να ακούσουν πέντε βασικά πράγματα απο το στόμα των ειδικών. Ειδικά αν είναι αποφασισμένοι να παρίστανται και στον τοκετό, η παρακολούθηση των μαθημάτων επιβάλλεται!

Ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα. Σύντομα θα κληθείτε να αναλάβετε τον ποιο σημαντικό ρόλο της ζωής σας. Φροντίστε να είσαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι και οι δυο γονείς, καθώς μόνο με αυτόν τον τρόπο θα το απολαύσετε όσο γίνεται με λιγότερο άγχος.

Διαβάστε εδώ, τον δικό μου οδηγό επιβίωσης για τους πρώτους μήνες θηλασμού.
Read More
Copyright © mamakaipaidi.com. Blog Design by SkyandStars.co