Πως είναι τελικά η ζωή με δυο παιδιά;

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2019


Το να έχεις παιδιά, είναι μεγάλη ευλογία. Το να έχεις παραπάνω απο ένα παιδί, δεν είναι πολλές φορές και η ποιο εύκολη υπόθεση.. ή μήπως θα μπορούσαμε να είναι;

Όταν ήμουν έγκυος στην πρώτη μου κόρη, κανένας, μα κανένας δεν μου είχε μιλήσει με ειλικρίνεια μπορώ να πω. Το μόνο που άκουγα ήταν για το πόσο μαγική είναι η μητρότητα, πόσο ωραία μυρωδιά έχουν τα νεογέννητα και πόσο ευλογημένη είμαι που θα γίνω μητέρα.

Λοιπόν, συμφωνώ σε όλα, αλλά και πάλι πιστεύω πως θα ήταν καλύτερα αν ήμουν παραπάνω προετοιμασμένη. Μη ξεχνάμε πως η μητρότητα δεν ξεκινάει απο την ημέρα που θα πάρουμε το νεογέννητο στα χέρια μας, αλλά απο την στιγμή που ξεκινάει η εγκυμοσύνη!

Την δεύτερη φορά όμως, ήμουν απόλυτα προετοιμασμένη, και μπορώ να πω πως το ευχαριστήθηκα λίγο περισσότερο. Ήξερα απο την αρχή, πως θα είναι η ανάρρωση απο τον τοκετό μου, οτι πιθανόν θα αντιμετωπίσω προβλήματα στον θηλασμό, και πολλά ακόμα. Ευτυχώς, δεν είχα επιστρέψει σε κανονικό ύπνο χωρίς βραδινό ξύπνημα, οπότε όταν γεννήθηκε η μικρή δεν μου κακοφάνηκε. Ίσα ίσα, που λες και η μεγάλη κατάλαβε, και λίγους μήνες πριν γεννήσω, ξεκίνησε να κοιμάται συνεχόμενα.

Πολλές φορές, ακούω μαμάδες να θεωρούν την καθημερινότητά τους ως "τρέλα" με δυο ή περισσότερα παιδιά. Για τα περισσότερα δεν θα μιλήσω καθώς δεν γνωρίζω, αλλά σίγουρα έχω μια πείρα στα δυο, και για εμένα για κάποιο λόγο είναι ποιο εύκολα.

Ναι ναι, καλά διαβάσατε.. είναι ποιο εύκολα με δυο παιδιά.

Αν θεωρήσουμε δεδομένο, πως έχω συνηθίσει να ξυπνάω ανά 2 ώρες, και πως πλέον δεν αντιμετωπίζω κανένα απολύτως πρόβλημα στον θηλασμό, η καθημερινότητά μου με ένα νήπιο και ένα μωρό, είναι ποιο εύκολη όταν είναι μαζί.

Αυτό είναι κάτι που το κατάλαβα απο όταν η Καλλιόπη ξεκίνησε το νηπιαγωγείο. Όταν λείπει, η μικρή είναι ανήσυχη και σκανταλιάρα, ενώ όταν είναι εδώ, δημιουργούν ένα αχτύπητο δίδυμο και παίζουν με τις ώρες. Σίγουρα αρπάζονται καμιά φορά -αδέρφια είναι, αλίμονο-, αλλά όχι σε άσχημο σημείο. Η Καλλιόπη είναι προστατευτική μαζί της και την χειρίζεται όμορφα -ακόμα και όταν "γυρνάω το κεφάλι μου".

Για αυτό λοιπόν θα πρέπει να ξεκινήσουμε δημιουργώντας μια καλή σχέση ανάμεσα στα αδέρφια.
Πολλές φορές φαίνεται δύσκολο, καθώς τα περισσότερα παιδιά αντιδρούν στο νέο μέλος πριν ακόμα αυτό επιστρέψει στο σπίτι απο το μαιευτήριο. Αυτό όμως συμβαίνει γιατί δεν γίνεται πάντα η κατάλληλη προετοιμασία.

Αφού έχουμε εξασφαλίσει όσο γίνεται μια καλή αδερφική σχέση, πρέπει τώρα να κατανοήσουμε και την δική μας θέση. Πρέπει να έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας τις ορμόνες.
Όχι, οι ορμόνες δεν εξαφανίζονται μετά την γέννα. Αντίθετα, μένουν για άλλους εννέα μήνες, μπορεί και περισσότερο. Αυτό σημαίνει νευρικότητα και ευαισθησία. Ένα πράγμα σαν πολλαπλές προσωπικότητες. Άρα, όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να νιώθει "κάπως" εκείνες τις μέρες, είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως οφείλεται στις ορμόνες, και όχι στα "άτακτα" παιδιά μας.

Μια ακόμα κατάσταση που επηρέασε εμένα όταν γέννησα την μικρή μου, ήταν οι ενοχές, μη τυχόν και νοιώσει η Καλλιόπη μου παραμελημένη. Όσο και να προσπαθείς, όσο και να το θέλεις, οι πρώτες μέρες με το νεογέννητο απαιτούν αφοσίωση. Να το ταΐσεις να το κουνήσεις, να το κοιμήσεις, και μόλις το καταφέρεις, μετά απο ένα μισάωρο φτου και απο την αρχή. Όταν είναι το πρώτο σου δεν σε πειράζει γιατί δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις. Όταν όμως είναι το δεύτερο, έχεις ακόμα ένα ζευγάρι ματάκια που σε κοιτάνε να φροντίζεις ένα άλλο μωρό. Όσο και να το αγαπάει και να έχει πάρει με θετικότητα τον ερχομό του, πάντα θα είναι "το άλλο μωρό".

Εκείνες τις ημέρες, το είχα συζητήσει με μια φίλη μου παιδοψυχολόγο, και μου είπε το εξής: "Δεν υπάρχει ποιο φυσιολογική κατάσταση απο το να νιώσει ζήλια. Τα παιδιά που "δεν ζηλεύουν", απλά δεν το δείχνουν. Πάντα ζηλεύουν". Με ώθησε στο να προσπαθήσω να εξωτερικεύσω την οποιαδήποτε ζήλια μπορεί να ένοιωθε η Καλλιόπη μου. Η αλήθεια είναι πως δεν την έδειχνε έντονα, παρά μόνο λίγες φορές, όταν ήθελε να της δώσω για παράδειγμα ένα παιχνίδι απο κάπου ψηλά, και επειδή θήλαζα το μωρό δεν μπορούσα.. εκεί ναι έδειχνε λίγη ζήλια.

Αυτό που έκανα, ήταν να μην ασχολούμαι όσο γίνεται με την μικρή. Μαμ και νάνι που λέμε. Θυμάμαι πως είχε φτάσει σε σημείο να την πάρει η ίδια της αγκαλιά. Εκεί ήταν που άρχισε να μαλακώνει. Εννοείτε πως με την πρώτη ευκαιρία άρπαζα την μικρή και την τρέλαινα στα φιλιά, αλλά μπροστά στην Καλλιόπη έπαιζα τον ρόλο της "σκληρής" μαμάς. Και κάπως έτσι, έγιναν δυο καλές φίλες, που έφτιαξαν μια πετυχημένη συμμορία σκανταλιάς. Και εγώ πλέον καμαρώνω για αυτό.

Που καταλήγω λοιπόν; Η ζωή ως μαμάδες, μπορεί να είναι εύκολη ή δύσκολη, όσα παιδιά και να έχουμε. Εμείς καθορίζουμε το πως θα τη ζήσουμε. Αν φροντίσουμε να χτίσουμε μια καλή σχέση ανάμεσα στα αδέρφια, συνειδητοποιήσουμε πως τις πρώτες μέρες θα έχουμε τα "ορμονικά" μας, και κατανοήσουμε πως το να ζηλέψει το μεγαλύτερο παιδί είναι απολύτως φυσιολογικό, θα είναι η βάση για να κάνουμε τα πάντα όσο γίνεται καλύτερα.

Δεν υπάρχουν σχόλια

Δημοσίευση σχολίου