Η μέθοδος Montessori

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2019

2 σχόλια

Η μέθοδος Montessori, είναι μια μέθοδος διαπαιδαγώγησης που αρχίζει να γίνεται γνωστή στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, και ήδη μετράει 10 ειδικά σχολεία που την ακολουθούν.

Τι είναι όμως και πως βοηθάει το παιδί μας;
Ας ξεκινήσουμε, λέγοντας πως η μέθοδος αυτή, αναπτύχθηκε από την Μαρία Μοντεσσόρι (Maria Montessori), την πρώτη γυναίκα γιατρό στην Ιταλία, τον 20ο αιώνα. Χρησιμοποίησε την εκπαίδευσή της ως επιστήμονας, γιατρός, και παιδαγωγός, για να παρακολουθήσει προσεκτικά τα παιδιά κι την συμπεριφορά τους, και σχεδίασε ένα σχολείο που να είναι σύμμαχος με την ανάπτυξη τους, και όχι να την "κουράρει".

Άρα η "προσέγγιση" που ορίζει αυτή η μέθοδος, βασίζεται στην παρατήρηση του παιδιού, ακολουθώντας τις ικανότητες και τα ενδιαφέροντά του. Το παιδί έχει την ελευθερία να εξερευνά και να μαθαίνει, όποτε είναι έτοιμο. Οπότε εμείς ως γονείς, καλούμαστε να προσδιορίζουμε πότε θα είναι έτοιμο να μάθει μια συγκεκριμένη ικανότητα.

Η Μαρία Μοντεσσόρι, πίστευε πως τα παιδιά πρέπει πάντα να αντιμετωπίζονται με σεβασμό ως ικανοί άνθρωποι! Θεωρούσε ότι εφόσον τα παιδιά διδάσκονται με σεβασμό, τότε θα σεβαστούν και εκείνα το περιβάλλον γύρω τους, τα υλικά, και τους ίδιους τους ανθρώπους.

Τα οφέλη της μεθόδου Montessori
✔ Παρέχεται ένα ασφαλές και δημιουργικό περιβάλλον για τα παιδιά
✔ Τα βοηθάει να αποκτήσουν εμπιστοσύνη τόσο στον εαυτό τους, όσο και στον κόσμο γύρω τους
✔ Τα βοηθάει να αποκτήσουν εμπιστοσύνη ικανότητες τους
✔ Αναπτύσσουν την λεπτή κινητικότητα και τις γλωσσικές τους ικανότητες
✔ Αποκτούν την ευκαιρία να δρουν ανεξάρτητα στην καθημερινότητά τους
✔ Μαθαίνουν να αποκτούν καθήκοντα και να έχουν επιμονή σε αυτά
✔ Αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες με σεβασμό, σαφήνεια και ειλικρίνεια, γνωρίζοντας τις φυσικές συνέπειες
✔ Παρέχεται μια μεγάλη ποικιλία υλικών, για τη βελτίωση της αισθητήριας αντίληψης, της ανάπτυξης της παιδείας, και της μαθηματικής κατανόησης
✔ Δίνονται ευκαιρίες για εξερευνήσεις με βάση την φαντασία, που ενισχύουν την αυτοπεποίθηση και εκδηλώνουν την δημιουργικότητά τους

Όλα τα παραπάνω για να επιτευχθούν, σύμφωνα πάντα με την Μαρία Μοντεσσόρι, θα πρέπει να υπάρχει και ο κατάλληλα οργανωμένος και προετοιμασμένος χώρος.
Στόχος είναι να υπάρχει ένα μέρος (συνήθως είναι το παιδικό δωμάτιο), όπου το παιδί θα μπορεί να μεγιστοποιεί και να αξιοποιεί την "ανεξάρτητη μάθηση". Πρέπει να είναι ήρεμος χώρος, καλά τακτοποιημένος, ώστε το παιδί να μπορεί να εκτελεί όλα του τα καθήκοντα, προσαρμοσμένα στις ανάγκες και τις ικανότητές του. Τα βασικά στοιχεία ενός τέτοιου χώρου, είναι: ελευθερία, δομή, τάξη, ομορφιά, φύση και επικοινωνία.

Όπως είδαμε παραπάνω λοιπόν, η μέθοδος αυτή κινείται γύρω απο το παιδί. Το βάζει στο κέντρο, και καλούμαστε εμείς ως γονείς να ασχοληθούμε μαζί του ουσιαστικά, να παρατηρούμε τις ικανότητες του αλλά και τις διάφορες προοπτικές εξέλιξής που θα εμφανίσει, "αρπάζοντάς" τες και μετατρέποντάς τες σε μια καινούργια ή ποιο προχωρημένη ικανότητα.

Βασικές αρχές είναι η ελευθερία, ο σεβασμός, η δημιουργία και η εξάσκηση του μυαλού στην καθημερινότητα. Δηλαδή, η ολοκληρωμένη-πολύπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.
Read More

Διαβάζουμε Πώς να κάνετε έναν ελέφαντα να χορέψει

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2019

Δεν υπάρχουν σχόλια

Σήμερα, διαβάζουμε "Πώς να κάνετε έναν ελέφαντα να χορέψει", απο τους Άγγελο Αγγέλου και Έμη Σίνη, σε εικονογράφηση της Σοφίας Τουλιάτου, απο τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Η ιστορία αφορά ένα "μικρό" ποντικάκι που του κλέβει το τυρί ένας "μεγάλος" σκίουρος. Το ποντικάκι απελπίζεται κι κατευθείαν κατηγορεί το μικρό του μέγεθος. Θεωρεί πως αν ήταν ποιο μεγάλο και ποιο δυνατό, ίσως να μπορούσε να κρατήσει το τυράκι του και να μην του το έπαιρνε κανένας.
Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, το ποντίκι μας, γνωρίζει άλλα 5 μεγαλύτερα ζώα, αλλά και ένα μικρότερο απο εκείνο.
Μένει έκπληκτο, όταν το βλέπει να κουμαντάρει έναν τεράστιο ελέφαντα! Αποδεικνύει, πως το μέγεθος δεν μετράει πραγματικά, και πως είναι το ίδιο άξιο και υπολογίσιμο με τα υπόλοιπα ζώα!

Πως γίνεται αυτό;
Θα το βρείτε διαβάζοντας όλη την ιστορία!


Το ποντικάκι έρχεται να δώσει θάρρος απο την ιστορία του σε όλα τα παιδιά. Το μέγεθος δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει στην ζωή μας είναι ο χαρακτήρας. Το πόσο δυνατοί είμαστε σαν άνθρωποι και όχι το πόσο μεγάλο μέγεθος έχουμε. Θεωρώ πως είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα που θα ήθελα η κόρη μου να γνωρίζει.

Είναι η βάση, για να καταρριφθούν οι παιδικές σκέψεις σχετικά με το ποιος είναι ποιο δυνατός.
Μαθαίνουν πως τα επίθετα κοντός, ψηλός, μεγάλος και μικρός, δεν είναι τίποτα άλλο παρά επίθετα, και δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να προσδιορίσουν τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου.

Με άλλα λόγια, είναι ένα βιβλίο, που υποσυνείδητα, αποτρέπει τα παιδιά απο το να κάνουν bulling σε κάποιον άλλον, αλλά και να το δεχτούν οι ίδιοι, και όπως ξέρουμε πολύ καλά, τα παιδάκια που είναι ποιο μικρόσωμα ή ποιο μεγαλόσωμα, γίνονται συχνά στόχοι απο τους άλλους.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε την πολύ όμορφη και ιδιαίτερη εικονογράφηση του βιβλίου, που το κάνει οικείο, άρα και κατανοητό σε όλα τα παιδιά.

Προτείνεται για ηλικίες 3+

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο, εδώΠώς να κάνετε έναν ελέφαντα να χορέψει   

Τι σας προτείνω να διαβάσετε μετά: ➜ Πότε πρέπει να πάρετε τα πρώτα βιβλία στο μωρό σας;

Read More

Διαβάζουμε, Μαμά, γιατί θηλάζεις;

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2019

Δεν υπάρχουν σχόλια

Μαμά, γιατί θηλάζεις;

Μια ερώτηση που άκουσα απο την μεγάλη μου κόρη, όταν με είδε να ταΐζω το μωρό. Της φάνηκε πάρα πολύ περίεργο, έμεινε με ανοιχτό το στόμα που λέμε.
Στην αρχή νόμιζε οτι πονάω. Κάθε φορά που έβλεπε την μικρή να πιάνει το στήθος, έβγαζε μια φωνούλα σαν να μου συμπαραστέκεται στον πόνο μου. Πήρε αρκετές ημέρες να καταλάβει πως δεν πονάω! Το μωρό δεν με δαγκώνει, αλλά τρώει.

Μα τι τρώει; Γιατί; Εγώ γιατί δεν τρώω; Αλήθεια έχεις εκεί γάλα; 

Κάθε μέρα οι ίδιες ερωτήσεις, για αρκετούς μήνες. Σιγά σιγά της εξηγούσα όσο ποιο αναλυτικά και κατανοητά μπορούσα αυτό που συμβαίνει μετά τον τοκετό, αλλά στα μάτια της έβλεπα ακόμα την απορία.

Μέχρι που έπεσα πάνω σε αυτό το υπέροχο βιβλίο!
Το διαβάσαμε μια φορά, δυο φορές, τρεις φορές, και ακόμα υπάρχει στο τραπεζάκι του σαλονιού για να το βλέπει και να με ρωτάει διάφορα.

Πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο, απο τις Νατάσα Δανιήλ (φιλόλογος), Έφη Κουκουτσάκη (μαία), και Μαρία Δανιήλ (παιδίατρος). Η εικονογράφηση είναι απο την ίδια την Νατάσα Δανιήλ, η οποία έχει καταφέρει να αναπαραστήσει όλους τους ήρωες με απλότητα απέναντι στο παιδί.

Στο βιβλίο λοιπόν, εξελίσσεται μια ιστορία. Ένα τετράχρονο αγοράκι έχει την απορία, γιατί η μαμά του θηλάζει το μικρό τους μωρό; Γιατί δεν πίνει γάλα απο το μπιμπερό;
Η εξήγηση έρχεται τόσο απο την οκτάχρονη - μεγαλύτερη αδερφή του, όσο και απο την υπόλοιπη οικογένεια, μέσα απο διαλόγους μεταξύ τους.

Το βιβλίο αυτό, θα έλεγα οτι μπαίνει στην σκέψη του παιδιού. Παρουσιάζει ακριβώς αυτά που θα σκεφτόταν ένα παιδάκι που ζει κάτι παρόμοιο. Μπαίνει στο μυαλό του, και μέσα απο την οκτάχρονη αδερφή, με παιδικό και κατανοητό τρόπο, παίρνει τις απαντήσεις που θέλει.
Εκτός απο όλα αυτά όμως, δείχνει στο παιδί με όμορφο τρόπο, πως μπορεί να βοηθήσει την μαμά του στον θηλασμό. Συγκεκριμένα, γράφει:
"Ο θηλασμός δεν θα κρατήσει για πάντα! Θέλω να κάνετε ησυχία όταν θηλάζω, να μη μαλώνετε και να με βοηθάτε."


Είναι ένας τέλειος τρόπος να εξηγήσουμε στο μικρότερο παιδί μας, τι είναι αυτό που κάνουμε, και γιατί το κάνουμε. Μέσα απο την ιστορία, θα ταυτιστεί με το τετράχρονο αγοράκι, και θα πάρει τις απαντήσεις που αναζητά.

Μακάρι να το είχα βρει νωρίτερα, και να το διάβαζα απο την αρχή στην κόρη μου.

Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Μπορείτε να το βρείτε παρακάτω:
1. Στην σελίδα του facebook
2. Στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο, Πολιτεία

Κατάλληλες ηλικίες: 4-10 ετών
Εκδόσεις: Οσελότος
Read More

Τα λιγότερα παιχνίδια κάνουν περισσότερο καλό στα παιδιά μας;

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019

Δεν υπάρχουν σχόλια

Τα παιχνίδια των παιδιών μας, δεν είναι μια απλή υπόθεση. Είναι αυτά που θα "χτίσουν" το μέλλον τους. Ίσως να ακούγεται υπερβολικό, όμως μέσα απο αυτό, τα παιδιά μαθαίνουν τα περισσότερα πράγματα (αντιδράσεις, συμπεριφορές, συνέπειες). Λαμβάνουν συνεχώς μηνύματα, είτε καλά είτε κακά. Σαν γονείς λοιπόν, θεωρώ πως θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με τα παιχνίδια που δίνουμε στα μικρά μας.
Κάτι ακόμα όμως που θα έπρεπε να σκεφτόμαστε εκτός απο το είδος των παιχνιδιών, είναι και ο αριθμός. Στα περισσότερα δωμάτια επικρατεί ένα χάος. Υπάρχουν παντού παιχνίδια (όπως και στο δικό μας). Εκεί πρέπει να αναρωτηθούμε: " τα χρειάζονται πραγματικά όλα αυτά;"

Όσο λιγότερα παιχνίδια έχει ένα παιδί, τόσο περισσότερο θα ωφεληθεί και τώρα και αργότερα.

Τα παιδιά μαθαίνουν να είναι ποιο δημιουργικά
Τα πολλά παιχνίδια, εμποδίζουν την φαντασία του παιδιού να αναπτυχθεί, αφού αν βαρεθεί να παίζει με ένα παιχνίδι, απλά θα πάρει κάτι άλλο. Αν όμως δεν είχε πολλές επιλογές, θα έβαζε στο μυαλό του άλλους ρόλους που θα μπορούσε να του δώσει και να κάνει κάτι τελείως διαφορετικό και συναρπαστικό.

Η προσοχή τους αποσπάται λιγότερο
Όταν το παιδί κάθεται να παίξει με ένα παιχνίδι, και γύρω του υπάρχουν αμέτρητα άλλα, πιθανόν να παίξει με αυτό 1-2 λεπτά, και μετά η προσοχή του θα αποσπαστεί κατευθείαν απο αυτό το άλλο παιχνίδι που θα ήθελε να παίξει στη συνέχεια. Έτσι, δεν θα εκτιμήσει ποτέ αυτό που βρίσκεται μπροστά του, και θα επηρεάσει ακόμα και την καθημερινή του συμπεριφορά. Θα είναι ένα παιδί που η προσοχή του θα αποσπάται με το παραμικρό.

Δημιουργούν καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες
Τα παιδιά που χρησιμοποιούν λιγότερα παιχνίδια, είναι γεγονός πως έχουν καλύτερες επιδόσεις στις σχέσεις τους με άλλα παιδιά. Μαθαίνουν ποιο γρήγορα το "πάρε-δώσε", και την έννοια της συζήτησης. Δεν είναι τυχαίο που τα παιδιά με λιγότερα παιχνίδια, αλλά περισσότερους φίλους (εφόσον αλληλεπιδρούν μεταξύ τους), είναι ποιο ευτυχισμένα.

Μαθαίνουν να φροντίζουν τα παιχνίδια τους
Σκεφτείτε το λίγο. Όταν έχεις κάτι, το αγαπάς, αλλά δεν έχεις άλλο και ξέρεις πως αν χαλάσει δεν θα το ξαναβρείς, δεν θα το προσέξεις παραπάνω;
Ακριβώς αυτό συμβαίνει και με τα παιδιά. Δεν θα μάθουν ποτέ την αξία του παιχνιδιού τους, αν απλά μπορούν να το αντικαταστήσουν με ένα άλλο απο τα αμέτρητα παιχνίδια τους.

Στην δική μας περίπτωση, που η Καλλιόπη τα πρώτα χρόνια της ζωής της ήταν ένας καταστροφέας, απλά σταμάτησα να της αντικαθιστώ αυτό που χαλούσε, και έβρισκα τρόπο να κρύψω το παρόμοιο για να μην το βρει. Με αυτόν τον τρόπο, πλέον μετράει ακόμα και τα πόνυ της να δει μη τυχόν λείπει κανένα. Τα μαζεύει όλα, και φροντίζει να είναι καθαρά και χτενισμένα!!

Αναπτύσσουν και άλλες δεξιότητες
Όταν ένα παιδί δεν είναι μονίμως απορροφημένο με τα παιχνίδια του, βρίσκει χρόνο και ενδιαφέρον στο να διαβάσει ένα βιβλίο, να ζωγραφίσει, ή να φτιάξει μια χειροτεχνία. Με την σειρά τους αυτά θα το βοηθήσουν στον χαρακτήρα του, ώστε να μπορεί ποιο εύκολα να εξωτερικεύει τα συναισθήματα του και να επικοινωνεί καλύτερα με τους υπόλοιπους.

Γίνονται ποιο ευρηματικά
Στην εκπαίδευση, οι μαθητές δεν λαμβάνουν απευθείας την λύση ενός προβλήματος, αλλά εργαλεία που θα τους βοηθήσουν σε αυτόν τον σκοπό. Κάτι παρόμοιο ισχύει και εδώ. Τα λιγότερα παιχνίδια κάνουν ένα παιδί ποιο ευρηματικό στο να λύνει "προβλήματα", μόνο με τα χέρια του.

Λιγότερα παιχνίδια = λιγότεροι καυγάδες
Ίσως έχουμε μάθει στην νοοτροπία πως όταν πρόκειται για αδελφάκια, είναι καλύτερα να έχουμε πολλά παιχνίδια για να μην μαλώνουν. Έχω και εγώ δυο παιδιά. Αν κάτσω να το σκεφτώ, συνειδητοποιώ πως είτε έχουν πολλά, είτε λίγα, πάλι θα "μαλώνουν". Εκεί έρχεται το κατά πόσο μπορούμε να τα μάθουμε να συνεργάζονται και να παίζουν μαζί (ειδικά αν είναι του ίδιου φύλου και σε κοντινή ηλικία). Κάθε φορά που παίρνουμε ένα καινούργιο παιχνίδι για να μην μαλώνουν, στην ουσία ανάβουμε το φυτιλάκι "ποιανού είναι αυτό;" "εγώ θα το δώ πρώτη", κλπ. Απο την άλλη μεριά, τα αδέρφια με λιγότερα παιχνίδια, αναγκάζονται να μοιραστούν, να συνεργαστούν και να βρουν κοινές λύσεις.

Χτίζουν υπομονή
Όταν ένα παιδί έχει αρκετές επιλογές στα παιχνίδια του, μόλις κάπου δυσκολευτεί, κατά πάσα πιθανότητα θα τα παρατήσει. Αυτό συμβαίνει ποιο δύσκολα όταν κοιτάει γύρω του και ξέρει πως με αυτό το παιχνίδι θέλει να παίξει αυτήν την στιγμή, άρα πρέπει να λύσει το πρόβλημά του.

Το παιδί μαθαίνει να βρίσκει ικανοποίηση ακόμα και με λίγα πράγματα
Είναι αυτό που λέμε καμιά φορά "μην το κακομάθουμε με τόσα πολλά".. Θεωρώ πως ισχύει. Ένα παιδί που μαθαίνει να έχει 5 διαφορετικά σετ κουζινικών ή 5 πυροσβεστικά οχήματα, θα τα θέλει όλα σε μεγάλες ποσότητες για μια ζωή. Δεν θα μάθει ποτέ να διαλέγει ποιο θέλει πραγματικά. Αυτό, σίγουρα θα επηρεάσει αρνητικά τις σχέσεις του με τα άλλα παιδιά, αφού θα νομίζει πως όλα του ανήκουν, και έχει ότι ζητήσει. Θα πρέπει να μπει στην διαδικασία να διαλέξει ένα σετ κουζινικών. Να ξέρει πως αυτό είναι και θα πρέπει να το αγαπάει και να το προσέχει!

Δεν είμαι κατά των παιχνιδιών, ούτε ζω μίνιμαλ. Είμαι μαμά, και όπως όλες οι μαμάδες, θέλω τα παιδιά μου να έχουν καλούς τρόπους, καλή συμπεριφορά, και να αναπτύξουν όσο γίνεται περισσότερες καλές δεξιότητες. Αυτό όμως δεν γίνεται απο την μια μέρα στην άλλη. Χτίζεται σιγά σιγά και ξεκινάει απο την ημέρα την γέννησης κιόλας.
Η παιδική ηλικία, είναι το καλύτερο σχολείο και τα παιδιά μαθαίνουν και προσαρμόζονται ποιο εύκολα. Ας τους κάνουμε την ζωή και την καθημερινότητα ευκολότερη, με λιγότερα παιχνίδια.

Read More