Παρατήρηση απο το σχολείο. Και τώρα; - Τα κουλουράκια της συγχώρεσης!

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018


Το άρθρο αυτό το γράφω ποιο πολύ σαν αποτύπωση σκέψης, αφού μου συνέβη εχθές, όταν πήγα να πάρω την κόρη μου από το νήπιο. Τι κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση;

Καταρχήν παθαίνεις ένα μικρό σοκ. Κάτι σαν αίσθηση απογοήτευσης για τον εαυτό σου. Μια σκέψη "τι έχω κάνει λάθος, Θεέ μου;", "τώρα πως θα το διορθώσω;","πάει το παιδάκι μου καταστράφηκε αυτό ήταν"..

CALM DOWN!!

Αλήθεια στο λέω.. το πρώτο και κύριο που πρέπει να κάνεις είναι να ηρεμήσεις. Από μέσα σου δηλαδή, γιατί από έξω μπορεί να χαμογελάς σαν χαζή από την αμηχανία. Μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο πέρα από το "πως θα το διορθώσουμε". 

Αυτή θα είναι και η πρώτη σου ερώτηση. Εγώ είμαι τυχερή και στο σχολείο που έστειλα την κόρη μου, οι άνθρωποι είναι κάτι παραπάνω από άνθρωποι! Μπορούν να κάτσουν με τις ώρες και να μου εξηγήσουν πως ακριβώς πρέπει να κινηθώ και τι να της πω, για να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Για αυτό και τους ζήτησα την γνώμη τους.

Να συζητήσω μαζί της, μου είπαν.

Εντάξει δεν σκότωσε άνθρωπο, απλά εδώ και τρεις ημέρες δεν άκουγε σε απλές παρατηρήσεις που της έκαναν. Ήταν όμως πολύ σημαντικό μου είπαν και έχουν δίκιο. Αν από αυτήν την ηλικία αρνείται να ακούσει, τι θα γίνει όταν θα μεγαλώσει και οι παρατηρήσεις θα αφορούν σημαντικά πράγματα; 

Στον δρόμο για το σπίτι ήταν αμίλητη, το ίδιο και εγώ. Σε όλη την διάρκεια που περπατούσαμε, σκεφτόμουν τι θα της πω μόλις φτάσουμε στο σπίτι. Η αλήθεια είναι πως ένοιωθα ήδη εξουθενωμένη από το άγχος και το σοκ μου. "Να περιμένω να βγάλει τα παπούτσια της για να της μιλήσω ή όχι;"
"Αν της φωνάξω, μήπως φοβηθεί και δεν το ξανακάνει;" 
"Πως θα την πείσω ότι δεν είναι σωστό να μην ακούει;"
"Αν της δώσω γλυκό, με αντάλλαγμα την υπόσχεσή της;"
......

Είναι τόσες πολλές οι σκέψεις που έκανα που θα μπορούσα να γράφω ώρες ατελείωτες.

Τελικά, μόλις μπήκαμε στο σπίτι, αυθόρμητα της είπα "Έλα λίγο να τα πούμε". Της εξιστόρησα αυτά που μου είπε η νηπιαγωγός της. 
Στα ματάκια της φάνηκε πως κατάλαβε το πως ένιωθα. Έτσι πήρα και εγώ θάρρος και συνέχισα να της εξηγώ το πόσο λάθος είναι ο τρόπος της και πως αν συνεχιστεί αυτό, μπορεί κάποια μέρα να γίνει ένα "όχι και τόσο καλό κορίτσι" (σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τους πούμε πως είναι κακά παιδιά).

Στο βλέμμα της είδα μια κατανόηση και ένα έναυσμα για προσπάθεια. Χάρηκα είναι η αλήθεια. Χάρηκα ποιο πολύ για την δική μου επιλογή να της μιλήσω ψύχραιμα. Να μην φωνάξω και να μην κάνω φασαρία. Για να της δώσω μεν να καταλάβει ότι ήταν άσχημο αυτό που έκανε, την έβαλα να φτιάξει κουλουράκια και να τα δώσει στην κυρία της επειδή την στεναχώρησε πολύ. 

Ιδού το αποτέλεσμα ⇩

Δεν έφερε εννοείτε καμία αντίρρηση. Την επόμενη, αφού την πήγα στο σχολείο, ζήτησε μόνη της συγνώμη, έδωσε τα κουλουράκια και με χαιρέτησε.

Εκείνη την στιγμή, ένιωσα η ποιο περήφανη μαμά του κόσμου. Όχι μόνο για την αντίδραση της κόρης μου, αλλά και για τον εαυτό μου. Γιατί τα κατάφερα, χωρίς να την επιπλήξω! Χωρίς φωνές και χάος! 

Ελπίζω το άρθρο μου να σου άρεσε, αλλά ακόμα ποιο πολύ να σε βοήθησε. Αν έχεις κάποια συμβουλή ή εμπειρία, σε παρακαλώ να την μοιραστείς μαζί μας στα σχόλια. Θα χαρώ πολύ να την διαβάσω!



Απαγορεύεται η αντιγραφή του άρθρου και των φωτογραφιών. Αν σου άρεσε και το θέλεις στην σελίδα/blog σου, παρακαλώ να επικοινωνήσεις μαζί μου στο info.mamakpaidi@gmail.com

Latest Instagrams

© mamakaipaidi.com. Design by FCD.