Πρώτη φορά στο σχολείο: Η προετοιμασία ξεκινάει απο τώρα

By Νάντια Κ. - Ιουλίου 24, 2019


Πολλές φορές πιστεύουμε -λανθασμένα- πως τα παιδιά μας είναι έτοιμα να αποδεχτούν οποιαδήποτε αλλαγή κάνουμε στην ζωή μας. Είτε είναι μετακόμιση, είτε αλλαγή σχολείου, είτε πρώτη φορά στο σχολείο. Θεωρούμε πως επειδή είναι μικρά, θα μάθουν. Θα συνηθίσουν!

Για να μπούμε όμως λίγο στην θέση τους πρώτα.

Είσαστε μικρά παιδιά. Έχετε κάποια πράγματα δεδομένα και καθημερινά, όπως οτι θα ξυπνήσετε, θα φάτε πρωινό και θα παίζετε, ή θα πάτε στο Α σχολείο και θα δείτε τις φίλες και τους φίλους σας, ή θα κάνετε έναν περίπατο στην γειτονιά. Τις περισσότερες φορές, το πλάνο περιλαμβάνει και την μαμά!
Η μαμά θα σας φτιάξει και θα σας περιποιηθεί στο πρωινό, η μαμά θα σας πάει στο Α σχολείο, η μαμά θα σας πάει για περίπατο.

Έστω λοιπόν, οτι ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, όλα αυτά θα αλλάξουν. Δεν χρειάζεται να είναι πολλά, αρκεί κάτι πολύ μικρό. Αρκεί απο το Α σχολείο, να πάτε στο Β. Είναι μια αλλαγή. Θα αλλάξουν οι φίλοι, οι κυρίες, το περιβάλλον, η απόσταση, όλα!

Αρκεί, αντί για περίπατο ή παιχνίδι, ξαφνικά να αποχωριστείτε την μαμά (το καθημερινό δεδομένο), για να πάτε στο σχολείο. Που; Σε ένα μεγάλο κτήριο με πολλούς άγνωστους ανθρώπους, που δεν τους ξέρετε και δεν σας ξέρουν ούτε και εκείνοι! Μπορεί να έχει και παιδάκια, αλλά πολλά απο αυτά ήδη κλαίνε, άλλα φωνάζουν, άλλα χτυπάνε, και άλλα κάθονται αμίλητα. Εκεί τώρα πρέπει να ενταχθείτε! Αλλά χωρίς να σας έχει πει ποτέ κανένας το πως!

Δεν νομίζω να σας άρεσε αυτή η εικόνα. Θα την έλεγε κανείς τρομακτική. Αν όμως αναλογιστούμε το πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να ακολουθεί μια συγκεκριμένη ρουτίνα, μπορούμε να φανταστούμε και τις επιπτώσεις που θα έχει μια τέτοια αλλαγή στην ζωή του. Ακόμα και η ποιο μικρή!


Διαβάστε: Γιατί ένα 3 ετών νήπιο δεν ακούει ούτε στην παρατήρηση; 

Ας μπούμε πρώτα στην δική τους σκέψη

Τι σκέφτεται αυτό το παιδάκι που μόλις αφήσατε στην πόρτα της τάξης;
Αν είναι πολύ μικρό (παιδάκι παιδικού) πιθανόν το οτι σας χάνει απο τα μάτια του, να το τρομοκρατήσει. Δεν ξέρει που βρίσκεται, βλέπει μπροστά του μια κυρία που πρέπει να κάνει τι μαζί της τώρα; Να την μιλήσει; Να παίξει;
Και αν θέλει να πάει στην τουαλέτα; Αλλά το βασικότερο απο όλα.. που πάει η μαμά; Θα επιστρέψει; Και αν δεν την ξαναδεί;

Ναι λοιπόν, όσο "χαζό" και να μας φαίνεται, τα παιδάκια αυτής της ηλικίας, όταν αφήνονται στο σχολείο ή στους φροντιστές τους, νομίζουν πως δεν θα ξαναδούν τους γονείς τους.
Για εμάς είναι απλά 8 ώρες, αλλά για εκείνα ίσως 18 ώρες!

Για θυμηθείτε την πρώτη φορά που αφήσατε το παιδί σας σε φροντιστές, εκτός των γιαγιάδων και των παππούδων. Σίγουρα θα ήταν δύσκολα στην αρχή.

Έτσι είναι και στο σχολείο.

Τι πρέπει να κάνουμε για να μην νιώθουν έτσι;

Αυτός είναι και ο λόγος που γράφτηκε το σημερινό άρθρο, την δεδομένη χρονική περίοδο. Είναι ακόμα πολύ νωρίς για τα σχολεία, αλλά η ιδανικότερη στιγμή για να προετοιμάσουμε το παιδί μας. Δεν είναι σωστό και δεν ωφελεί να του αναφέρουμε λίγες μέρες πριν ξεκινήσει, οτι: "α, ξέρεις φέτος θα πας στο σχολείο και θα κάνεις καινούργιους φίλους".

Η προετοιμασία πρέπει να γίνει σταδιακά, με σωστά παραδείγματα και ειλικρινής εικόνες.
Τι εννοώ ειλικρινή εικόνες;

Θα ήταν λάθος να πούμε στο παιδί για να το δελεάσουμε, οτι στον παιδικό θα παίζει συνέχεια και θα περνάει όμορφα. Όταν θα ξεκινήσει, θα δει πως ο παιδικός δεν είναι μόνο παιχνίδι. Έχει ασκησούλες, πρέπει να ακολουθεί κανόνες και να παίζει σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Άρα αμέσως καταρρίπτονται όλα όσα του "τάξατε".

Πρώτο βήμα: Επίσκεψη στο σχολείο
Όχι μια και δύο, αλλά όσες περισσότερες φορές μπορείτε. Αν είναι εφικτό μπείτε και μέσα. Γνωρίστε τις κυρίες σας κι δείτε τους χώρους (συνήθως επιτρέπεται).
Βοηθήστε το παιδί, να απομνημονεύσει κάποια στοιχεία, για να τα χρησιμοποιήσετε στην υπόλοιπη προετοιμασία. Για παράδειγμα, δώστε προσοχή στα παραμύθια που υπάρχουν, τις μικρές καρεκλίτσες που θα κάθονται όλα τα παιδάκια και θα κάθεται και το παιδί με τους φίλους του. Δείξτε του τις ζωγραφιές που θα κληθεί να κάνει και το ίδιο, καθώς και ότι χειροτεχνίες βρίσκονται στο οπτικό σας πεδίο.

Αν δεν επιτρέπεται να μπείτε μέσα, θαυμάστε το κτήριο απο έξω. Δείτε την αυλή που θα μπορεί να παίζει, και προσπαθήστε να δείτε μέσα απο τις αίθουσες! Δείτε ένα παράθυρο και σκεφτείτε τι μπορεί να βρίσκεται εκεί μέσα; Ίσως μια μικρή βιβλιοθήκη; Παιχνίδια; Ένα κουκλοθέατρο;

Δεύτερο βήμα: Παρόμοιες δραστηριότητες
Τα λόγια δεν αρκούν, και ειδικά όταν πρόκειται για μικρά παιδιά. Πηγαίνετε σε έναν παιδότοπο. Πλέον μάλιστα, υπάρχουν και παιδότοποι ειδικά διαμορφωμένοι για παιδικές δραστηριότητες, και όχι οι κλασσικοί που τα παιδάκια απλά τρέχουν αριστερά δεξιά τσιρίζοντας. Αφού απασχοληθεί με δραστηριότητες εκεί, πείτε του πως "έτσι θα περνάς κάποιες ημέρες και στο σχολείο". Δεν χρειάζεται να πάρετε απάντηση. Απλά πείτε το και εκείνο θα απορροφήσει κατευθείαν την φράση σας.
Αν πάτε κάπου και δείτε μικρές καρεκλίτσες (συνήθως σε σπίτια φίλων, στο παιδιατρείο, σε βιβλιοθήκες, κλπ), παροτρύνετε το να καθίσει. Σίγουρα θα εντυπωσιαστεί που υπάρχουν έπιπλα και στο μέγεθός του. Κάντε πάλι μια αναφορά στις σχολικές αίθουσες!

Με τέτοιες μικρές παρομοιώσεις, θα μπορείτε να του δείχνεται πως θα είναι η ζωή του στο σχολείο. Αυτό θα πρέπει να γίνεται όλο το καλοκαίρι!


Τρίτο βήμα: Μιλήστε του
Απο νωρίς θα πρέπει να του εξηγήσετε τι ακριβώς είναι αυτό που θα κάνει.
Αναλύστε του το πρόγραμμα που θα ακολουθεί και τονίστε οπωσδήποτε, οτι θα επιστρέφετε να το παίρνετε. Για παράδειγμα:
"Σε λίγο καιρό θα ξεκινήσεις το σχολείο, είσαι μεγάλο παιδάκι πλέον. Θα πηγαίνεις κάθε μέρα! Θα διαβάζετε παραμύθια, θα παίζετε, θα ακούς την κυρία σου και θα παίζεις με τους συμμαθητές σου. Θα κάνεις πολλούς φίλους εκεί, το ξέρεις; Μόλις όμως θα έρχεται το μεσημέρι, θα έρχεται και η μαμά (ή ο μπαμπάς) να σε φέρνει πάλι στο σπίτι!"

Αν αρνείται, ή δείχνει αδιαφορία, μην απογοητεύεστε και φυσικά μην θυμώνετε! Σταματήστε την συζήτηση, και ξεκινήστε την μετά απο 1-2 ημέρες.

Τέταρτο βήμα: Μην χρησιμοποιείτε το σχολείο για εκφοβισμό
Θα είναι τελείως λάθος και θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα, αν αντί να αναπολείτε το σχολείο, το χρησιμοποιήσετε για να φοβίσετε το παιδί, για παράδειγμα "αν δεν τρως το φαγητό σου, δεν θα σε παίζουν τα παιδιά στο σχολείο", "δεν θα σε θέλει η κυρία σου", κλπ

Διαβάστε: Τι πρέπει να κάνεις αφού φωνάξεις στα παιδιά σου;

Είναι πολύ κρίμα να δημιουργηθούν τέτοια τραύματα στο παιδί, και να φοβάται να πάει στο σχολείο. Είναι κάτι που θα γίνει άθελά μας, αλλά είναι πολύ πιθανό! Ξέρουμε όλες οι μαμάδες πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις ένα ή και δυο, τρία, τέσσερα παιδιά. Φτάνουμε συχνά στα όριά μας. Όμως πρέπει να κρατηθούμε, μια μπόρα είναι που πάντα περνάει. Δεν χρειάζεται να τραυματίσει το παιδί μας!

Σε αυτό το σημείο, να σας καθησυχάσω, λέγοντας σας πως τα περισσότερα σχολεία, την πρώτη εβδομάδα κάνουν προσαρμογή. Το παιδί σιγά σιγά εντάσσεται στην καθημερινότητα του σχολείου. Άρα πιθανόν την πρώτη μέρα θα σας ζητηθεί να αφήσετε το παιδί σας για 2 ώρες, την επόμενη 3 ώρες, μέχρι να κρίνουν οι κυρίες πως το παιδί είναι έτοιμο. Ακόμα και αν δεν εμφανίσει κάποια αρνητική αντίδραση, και πάλι θα ακολουθήσει το πρόγραμμα προσαρμογής (και η Καλλιόπη που της άρεσε το σχολείο, ακολούθησε την προσαρμογή)

Αν έχουμε υπομονή και επιμονή, θα φέρουμε μόνο θετικά αποτελέσματα στην ένταξη του παιδιού μας στο σχολείο. Δεν έχει σημασία αν είναι μικρό ή μεγάλο. Στο σχολείο που πηγαίνει η Καλλιόπη, υπήρχαν παιδάκια 5 ετών που έκλαιγαν απαρηγόρητα, και 4 ετών που χαίρονταν (όπως εκείνη).
Το σημαντικότερο που πρέπει να κάνουμε, είναι να το προετοιμάσουμε. Να ξέρει απο πριν τι θα αντιμετωπίσει και τι θα αλλάξει. Αν είναι προετοιμασμένο, θα αλλάξει ποιο ομαλά η ρουτίνα του.
Και όχι τελευταία στιγμή, αλλά απο τώρα. 

  • Share:

You Might Also Like

0 Σχόλια