Πως κόψαμε την πάνα μας και πότε;

By Νάντια Κ. - Σεπτεμβρίου 29, 2019


Σήμερα, θα σας εξομολογηθώ την ιστορία μας επάνω σε ένα, θα έλεγα "φλέγον" ζήτημα, που απασχολεί τις περισσότερες μανούλες. Όσο η Καλλιόπη μεγάλωνε και άρχισα να μπαίνω σε μαμαδοκύκλους των παιδότοπων και των παιδικών χαρών, επικρατούσε μια ερώτηση: "Καθαρίσατε; Και εμείς προσπαθούμε".

Υπάρχει μια "τάση", ή αλλιώς έναν ανταγωνισμός ανάμεσα στις μαμάδες, για το ποιο παιδί θα κάτσει στο γιογιό του ποιο γρήγορα. Ξεκινάει απο τις ποιο παλιές, που θα σου πουν οτι το παιδί τους έκανε μόνο του τουαλέτα 1,5 χρονών, και το δικό σου που είναι 2-2,5 άργησε.

Εγώ απο την άλλη, πάντα πίστευα κάτι άλλο. Πίστευα πως δεν υπάρχει κατάλληλη ηλικία. Πως αν πιέσω την μικρή να αφήσει την πάνα και να πάει με το ζόρι στην τουαλέτα, θα νιώσει άσχημα. Πως αν έχει πάρα πολλά ατυχήματα (λόγω του οτι δεν είναι έτοιμη) θα πάρει απο φόβο το γιογιό και δεν θα καθίσει ξανά εύκολα, και πως γενικά δεν χρειάζεται να αποδείξω κάτι σε κάποιον άλλον, παρά μόνο να κοιτάξω το δικό της καλό. Να την αφήσω "ελεύθερη" να επιλέξει εκείνη πότε πρέπει να το κάνει. Όσο απλό και αν φαίνεται σε εμάς, αυτό θα είναι ένα μεγάλο άλμα προς την αυτονομία τους.

Η μικρή όντας γεννημένη τον Μάρτιο, και αποφασισμένη πως θα το κάνω τους καλοκαιρινούς μήνες -για ευνόητους λόγους- έφτασε στην ηλικία των 2 ετών και κάτι ψιλά, για να κάνει την πρώτη της προσπάθεια. Απλά δεν ήθελε. Προσπάθησε όλη μέρα και δεν είχε ούτε μια επιτυχία. Εννοείτε πως δεν της είπαμε κάτι, αλλά αμέσως καταλάβαμε πως δεν ήταν η ώρα της. Ήθελε να περιμένουμε και άλλο, και όπως ανέφερα και παραπάνω, δεν είχα να αποδείξω κάτι σε κάποιον. Πριν γίνουν τα πράγματα χειρότερα, και αφού ήδη φαινόταν στο πρόοσωπό της η απογοήτευση και η αμηχανία, εξαφανίσαμε το γιογιό και της επιστρέψαμε τις πάνες της. Η ανακούφιση που είχε το βλέμμα της δεν περιγράφεται, και με έκανε να καταλάβω αμέσως πως έκανα το σωστό.

Έτσι πέρασε ένας χρόνος χωρίς να αναφέρω κάτι, και αφού πλέον είχαμε κλείσει τα 3, μπορούσα να της μιλήσω, να το συζητήσουμε και να το αποφασίσουμε μαζί.

Επειδή σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά θέλουν λίγο να το παίζουν "μεγάλα", το εκμεταλλεύτηκα και της παρουσίασα την τουαλέτα ως κάτι που κάνουν μόνο τα μεγάλα παιδιά! Για κάποιες μέρες και πριν κάνω οποιαδήποτε άλλη κίνηση, απλά συζητούσαμε και με την πρώτη ευκαιρία της θύμιζα πως θα πρέπει να αποχωριστεί τις πάνες της.

Βρακάκια είχαμε απο πέρσι, αλλά αφού τα φρεσκάραμε και ανανεώσαμε την γκαρνταρόμπα μας με λίγες ακόμα νεράιδες και γατούλες, ήρθε η μεγάλη στιγμή να τα δοκιμάσουμε.

Ξημέρωσε η πρώτη ημέρα. Πριν ακόμα σηκωθεί, εγώ είχα πάει στην τουαλέτα και είχα αφήσει τον "θρόνο" της. Μόλις λοιπόν ξύπνησε, της έδειξα τα βρακάκια που είχαμε ετοιμάσει την προηγούμενη. Διάλεξε με μεγάλο ενθουσιασμό αυτό που ήθελε και το φόρεσε. Μόλις ντύθηκε, της έκανα την πρώτη υπενθύμιση για τουαλέτα.

Από την πρώτη ημέρα της εκμάθησης, πρέπει τουλάχιστον ανά μισή ώρα, να υπενθυμίζουμε στο παιδί να πηγαίνει στην τουαλέτα. Με την πάροδο των ημερών, το διάστημα αυτό μεγαλώνει, ώσπου το παιδί θα ζητάει μόνο του.

Ο ενθουσιασμός της που έκατσε στο γιογιό σαν μεγάλο παιδί, ήταν τόσο μεγάλος που στην ούρηση δεν είχαμε κανένα απολύτως ατύχημα, όλη την ημέρα. Ούτε την επόμενη, και γενικά ποτέ. Εννοείτε πως για τουλάχιστον μια εβδομάδα της το υπενθύμιζα εγώ -αν και τις τελευταίες μέρες το έλεγε και μόνη της-, αλλά  μετά ανέλαβε αποκλειστικά μόνη της την "ευθύνη".

Στην ούρηση όλα καλά, αλλά μπορώ να πω σχεδόν το ίδιο και για την αφόδευση. Είχαμε μονάχα δυο ατυχήματα, και αυτό γιατί δεν μπορούσε να προσδιορίσει το πόσο χρόνο θέλει απο το να το ζητήσει, μέχρι να τα κάνει, και δεν ήξερε πως να το συγκρατήσει. Το αποτέλεσμα ήταν να της φεύγουν στον δρόμο!! Κράτησε όμως μόνο μια μέρα, και ήδη απο την επόμενη, δεν είχαμε κανένα άλλο ευτράπελο.

Τι έγινε όμως με την βραδινή πάνα;
Ήμουν διστακτική και σκέφτηκα πως ήδη τα είχε πάει περίφημα, δεν ήθελα να την πιέσω. Είχα όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου, πως σε 1-2 μήνες θα γεννούσα την μπέμπα, και δεν ήθελα να συμπέσουν αυτά τα δύο.

Όταν θέλουμε να ξεκινήσουμε εκμάθηση, δεν πρέπει να υπάρχει κανένας άλλος στρεσογόνος παράγοντας που να επηρεάζει το παιδί, όπως μετακόμιση, αλλαγή σχολείου/σπιτιού, ερχομός νέου μέλους, κλπ

Αφού πέρασαν 2 εβδομάδες που αφαιρέσαμε την πάνα μας κατά την διάρκεια της ημέρας, και αφού παρατηρούσα οτι και την βραδινή της πάνα την άφηνε εντελώς στεγνή, αποφασίσαμε να την κόψουμε και αυτή. Μάλιστα καμιά φορά ξυπνούσε και το βράδυ για να ζητήσει τουαλέτα.

Αφού άπλωσα κάτω απο το σεντόνι ένα παιδικό επίστρωμα (μπορείτε να τα βρείτε απο εδώ), ήρθε και η στιγμή να κοιμηθεί ποιο άνετα. Δεν είχαμε κανένα ατύχημα.

Προσωπικά πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό να "ακούμε" το παιδί μας και όχι τους υπόλοιπους γύρω μας. Δεν χρειάζεται να το πιέσουμε να κάνει κάτι που δεν είναι έτοιμο, απλά για να μην αποκλίνει απο το ποσοστό. Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Άλλο θα μάθει να ελέγχει τους σφιγκτήρες τους στα 2 έτη, άλλο στα 3 και άλλο έχει ατυχήματα μέχρι τα 4-5. Πρέπει να τους δίνουμε χρόνο και χώρο να αναπνεύσουν και να νιώσουν έτοιμα, και όχι να τους λέμε για τον εγγονό της διπλανής και τον ανιψιό της απέναντι, καθώς αυτό θα φέρει μόνο αρνητικά αποτελέσματα.
Εν τέλη λοιπόν, κόψαμε την πάνα 3 ετών, πολύ εύκολα αφού ήταν έτοιμη, και χωρίς πολλά ατυχήματα.

Πολύ σύντομα, θα σας γράψω και ένα συμβουλευτικό άρθρο, με συμβουλές και χρήσιμα tips για το πως προετοιμαστήκαμε, τι βιβλία διαβάσαμε και το ποιο σημαντικό, θα σας επονομάσω τα σημάδια που πρέπει να διακρίνεται στο παιδί, για να ξεκινήσετε την δική σας εκμάθηση.

Μέχρι τότε σας χαιρετώ!! 

  • Share:

You Might Also Like

0 Σχόλια